Harmony Korine'in ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), izleyiciyi Amerika'nın orta batısında, bir kasırganın yıktığı hayalet kasaba Xenia, Ohio'ya götürür. Film, geleneksel bir anlatı yapısından uzak, parçalı ve deneysel bir formatta, kasabanın marjinalleşmiş sakinlerinin günlük hayatlarına odaklanır. Başrolde yer alan Solomon ve Tummler gibi genç karakterler, boş zamanlarını sokaklarda dolaşarak, kedileri vurarak ve anlamsız konuşmalar yaparak geçirirler. Bu sıradışı portre, yoksulluk, umutsuzluk ve varoluşsal sıkıntıyı çarpıcı ve rahatsız edici bir şekilde yansıtır.

Oyunculuk performansları çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular tarafından sergilenmiş, bu da filme belgeselvari ve ham bir gerçeklik duygusu katmıştır. Korine'in yönetmenliği, estetik kaygılardan ziyade atmosfer yaratmaya odaklanır; çarpık çurpuk evler, kirli ortamlar ve sürreal görüntüler, karakterlerin iç dünyalarını görselleştirir. Müzik seçimleri de bu atmosfere katkıda bulunur, black metalden country'ye uzanan bir yelpaze sunar.

Gummo, izlenmesi gereken bir film çünkü sınırları zorlayan, rahatsız edici ama bir o kadar da dürüst bir sinema deneyimi sunar. Amerikan rüyasının karanlık yüzünü, banliyö yaşamının unutulmuş köşelerini keşfeder. Geleneksel hikaye anlatımından hoşlanmayan, deneysel ve avangart sinemaya ilgi duyan izleyiciler için bir kült klasik haline gelmiştir. Harmony Korine'in benzersiz vizyonunu anlamak isteyen her sinemaseverin listesinde olmalıdır.